ما خدا را شکر می کنيم که در دورانجمهوری اسلامی آن ذهنيات و خلقيلت جاهلی بين مسئولان وجود نداشته که موجب شود وقتی شخص به مسئوليتی می رسد بعد ديگر منشا اجتماعی و وضع خودش را فراموش کند.

در دوران ریاست جمهوری که مرحوم پدر و مادرم در منزل خودشان زندگی می کردند، هیچ وقت به ذهن هیچ کس- نه به ذهن آنها، نه به ذهن ما- خطور نمیکرد که حالا مثلا چون ما رییس جمهور هستیم ، دستی بر این خانه بکشیم و آن را تعمیر ی بکنیم حتی هنگامی که یکی از همسایه های ما در این جا ساختمان بلندی ایجاد کرده بود که بر این حیاط مشرف بود و مادر هم نمی توانست دیگر بدون چادر در حیاط راه برود بعضی از دوستان گفتند خوب است شما بگویید این کار را نکنند ما پیغام دادیم دیدم که گوش نکردند ما راه قانونی هم نداشتیم یعنی آن قدر داعی و انگیزه پیدا نشد که به آن همسایه فشار بیاورند که  خانه ات را مثلا یک متر کوتاهتر درست کن این از آن چیزهایی است که در یک نظام و در یک کشور برای همه مایه خشنودی ودلگرمی است . مقامات دنیوی و امکانات مادی موجب نمی شود که اشخاص وضع شخصی خودشان را با وضع عمومی اشتباه بگیرند و فکر کنند که باید در رفاه بیشتری زندگی کنند.