گل
قلبم بی ريشه
می
خشکد
بی
اميد
می
پوسد
برگ
هايش همه جا ريخته است
برگ گل ها
همه خشکيده است
ريشه اش را که ربود؟
گل
بی گلدانم
چشم اميدی داشت
وليکن
در
پس اين خواب بلند
شب
افسرده کمين بنشسته
گل
بی گلدانم
آرزوهايی داشت
به
بلندای خواب
به
فروغ مهتاب
گل
بی گلدانم
گر
چه بی گلدان بود
ریشه ای محکم داشت از ايمان
و
در آن وقت که شب
ریشه اش را می خورد
گل
بی گلدانم
هيچ نگفت
هيچ نکرد
که
نگاهش به خيالی خوش بود
و
خيالش قطره نوری ز افلاک فضا
که
بدست آوردن آن
مشکل بود
گل
بی گلدانم
اين روزها
از
پس آن شب خيس طوفانی
با
عبور هر ثانيه ی جسمانی
کمرش
خميده تر می گردد
و
دلم نيز به دنباله آن
تنگتر می گردد
چشمانم خون افتاده
هر
شب
هوار هوار
اشک مي ريزد
و
گل قلب من مرده تر مي گردد
شب
ها تاريک شده است
ماه سنگدل گشته
خواب سنگين شده
و
گل قلب من مرده
در
پس آن کوچه ی مرگ
گل
من بی ريشه
پژمرده
و
چشمانم
به
اميد ديدار
تا
ابد
پر شده
است از گريه
